Slijtvast beton voor zwaarbelaste vloeren

Slijtage op een industrievloer is zelden één groot moment; het is de optelsom van duizenden kleine. Een massief wiel van een reachtruck drukt zijn last op een handpalm oppervlak en schuift daarbij een beetje, dat schuren haalt de fijnste deeltjes uit de cementhuid. Komt daar zand, gruis of vuil bij, dan werkt elk wiel als schuurpapier. Bij shovels en rolcontainers in overslaghallen gaat dat sneller dan de meeste eigenaren verwachten.

Het oppervlak is dus de plek waar het gebeurt, niet de kern. Een vloer kan constructief perfect zijn en toch binnen twee jaar stoffen, omdat de bovenste millimeters hun hardheid nooit hebben gekregen. Dat is bijna altijd terug te voeren op de uitvoering: te veel water in het mengsel, te vroeg afwerken of helemaal geen nabehandeling. Slijtvast beton is daarom net zo goed een uitvoeringskwestie als een receptuurkwestie, zie nabehandeling.

De basis is een lage water-cementfactor. Water maakt beton makkelijk te verwerken maar laat na uitharding poriën achter, en poriën aan het oppervlak zijn precies waar slijtage begint. Een slijtvaste betonvloer wordt daarom gestort met een stug mengsel dat met trillen en vlinderen wordt verdicht, niet met een nat mengsel dat zichzelf vlak maakt. De sterkteklasse ligt in de praktijk op C30/37 tot C35/45; de grove toeslag moet hard en hoekig zijn, want die korrels dragen het wiel zodra de cementhuid wegsleet.

De wapening doet iets anders dan de slijtvastheid: zij houdt het beton heel. Staalvezels verdelen de krimpspanning over het hele veld en voorkomen dat de vloer bij elke zaagsnede scheurt; traditionele netten nemen buigtrekkracht op bij grote puntlasten. In zwaar belaste hallen combineren we die twee in een hybride gewapende betonvloer, zodat zowel de scheurbeheersing als de draagkracht geregeld is.

Een monoliet afgewerkte vloer is in veel hallen al de eindvloer: hard, vlak en stofarm. Een coating voegt pas iets toe als er een eis bij komt die beton zelf niet dekt. Chemische belasting is de belangrijkste, accuzuur bij laadstations, oliën en reinigingsmiddelen in werkplaatsen, agressieve producten in de levensmiddelenindustrie. Daar leggen PU- of epoxytoplagen een gesloten laag over het beton. Polyurethaan doet daarnaast goed werk waar temperaturen wisselen, bijvoorbeeld bij vrieszones en stoomreiniging.

Belangrijk is wel de volgorde: een coating maakt een zwakke betonvloer niet sterk. Hecht de toplaag op een stoffende cementhuid, dan laat hij op termijn los en zit u met twee problemen. Eerst het beton goed, dan pas de laag erop, en waar het om vloeistofdichtheid gaat volgens de milieuregels, hoort het hele systeem bij de vloeistofdichte betonvloer.